بالاخره دیروز برگشتم، وسوسه شده بودم بمانم وقتی فاصله ها را آدم می بیند، چنین وسوسه هایی چندان و عجیب و غریب نیست... اما فعلا برگشتم تا بعد شاید روزی رفتم، برای همیشه، اما فعلا دلم هوای کوچه پس کوچه‎های ولایت خودمان را کرده بود. خب ایرانی‎ام من، کره مریخ هم بروم باز هم نوستالژی محله زندگی ام مرا رها نمی کند. نوشتنی های بسیار هست، نمی دانم خواندن انها برای کسی لطفی دارد یا نه...